Mijn woorden

Zijn boterham staat nog onaangeraakt op tafel, terwijl hij druk aan het bouwen is met de duplo. Ik verzoek hem vriendelijk aan tafel te komen eten. Hij kijkt me aan, wijst met z'n vingertje naar me en zegt 'Nu even niet mama, ik ben bezig'. In de stilte die volgt besef ik... dat zijn mijn woorden!

Op wie lijkt hij?

Vanaf het eerste moment na de geboorte wordt er volop gespeculeerd... 'Dat zijn de ogen van papa, dat is duidelijk oma's kin, ach en kijk die handjes... zijn dat niet precies dezelfde lange vingers als bij mama?!' Gedurende de jaren die volgen, wordt er meer en meer vergeleken. Heeft hij papa's creativiteit of kan hij goed leren net als opa? Wij zij vaak opzoek naar op wie het kind lijkt, maar vergeten soms dat wij hem (naast de genetische aanleg) grotendeels vormen door wie wij op dit moment zijn en hoe we doen.

Kip zonder kop

Ken je dat, dat je kind als een soort wervelwind door je huis vliegt?! Waarschuwen lijkt totaal geen zin te hebben en er is niks dat deze ontploffing van energie kan stoppen. Ik heb dat dus regelmatig! Met twee jongens in huis is het vaak een gezellige en drukke "bende". Over het algemeen vertonen mijn kinderen hiermee heel natuurlijk gedrag, maar wanneer ik bepaalde situaties eens rustig bekijk, moet ik bekennen dat ik vaak diegene ben die ze het voorbeeld geeft. Als multitaskende moeder heb ik soms geen rust in m'n kont. Dan kan ik als een kip zonder kop door het huis vliegen. Ik doe de was terwijl ik stofzuig en kook het eten terwijl ik een blog voor Kiddyz schrijf. Mijn jongens kopiëren deze onrust!

Ik herken mezelf

Of zo'n situatie dat je eigen kind je voor het blok zet met jouw woorden! Herhaaldelijk hoor ik 'Ik ben er klaar mee, ik tel tot drie', als ik niet direct doe wat mijn kinderen me vragen. Of 'Nog twee happen mama', wanneer ik zelf een keer mijn bord niet helemaal leeg eet. Dan kijk ik ze aan en herken ik mezelf... mijn woorden en mijn overtuigende blik. Regelmatig moet ik enorm mijn best doen om op zo'n moment m'n lachen in te houden, maar het doet me ook beseffen hoe belangrijk mijn moederrol is. Ik ben hun voorbeeld!

Bewust naar mezelf kijken

Mijn woorden worden hun woorden en mijn gedrag wordt hun gedrag! Met dit in mijn achterhoofd ben ik de afgelopen week heel bewust naar mezelf gaan kijken. Hoe ben ik en wat doe ik?! Zo nam de kip zonder kop in mij af en toe de tijd om even rustig te gaan zitten met een kop thee en koos ik de woorden, die ik uitsprak bij het stoten van mijn teen tegen de salontafel, deze keer zeer zorgvuldig.

Trots

Ok... het blijven jongens. En jongens hebben (ongetwijfeld net zoals meisjes) hun streken. Maar mijn conclusie na deze week is dat ik als moeder wel degelijk veel invloed heb op hun gedrag en op de persoontjes die ze in de toekomst zullen worden. Heel eerlijk wist ik dit natuurlijk al wel, maar vanaf nu neem ik mezelf voor om daar nog bewuster mee om te gaan. Zodat ik in de toekomst vol trots kan denken... die woorden...dat zijn mijn woorden! 


INFORMATIE

VOLG ONS

ZWANGER?

Schrijf je HIER in voor het gratis WIJ cadeaupakket met o.a. de blije doos!