Perfect gezin

Moeder zijn lijkt tegenwoordig een onmogelijke taak. We laten ons leiden door perfecte gezinsfoto's op social media, eindeloze opvoedtips van Nanny Jo Frost en betuttelend commentaar van het consultatiebureau. De lat van het ouderschap ligt hoog! Maar wat is er mis met de realiteit? Wat is er mis met een puberende peuter, rampzalige gezinsuitjes en een niet luisterende kleuter? Wat is er mis met een iets minder perfect gezin?

hoe haal ik het in m'n hoofd

Terwijl ik op Facebook een foto weg klik van lachende kindjes aan een perfect verzorgd diner, vliegt er bij mij een stuk broccoli over de tafel. 'Ikke niet eten', voegt Finn aan z'n daad toe. Terwijl ik in mezelf tot 10 tel, richt ik mijn blik tot die van hem. De ervaring leert dat boos worden geen zin heeft en dat ook Jo Frost haar "naughty chair" geen enkel effect heeft op mijn puberende peuter. In alle rust probeer ik hem duidelijk te maken dat het prima is als hij niet wil eten en dat hij best even boos mag zijn, maar dat ik het niet nodig vind om met broccoli te gooien. Een aanpak die volgens het consultatiebureau uitgesloten is. Hoe haal ik het in m'n hoofd om het prima te vinden wanneer mijn kind weigert te eten?! Hij is tenslotte veel te klein en ook z'n gewicht laat te wensen over. Wat de vriendelijke dames van dit bureau echter niet begrijpen is dat dag-in-dag-uit strijd aan de eettafel averechts werkt binnen mijn gezin. De sfeer op zo'n moment is om te snijden met als gevolg dat er niemand meer geniet van het eten en het moment met elkaar. Ik doe het liever op mijn eigen manier! Door rustig te reageren, blijft Finn zelf ook rustig en besluit hij vaak na 5 minuten alsnog te starten met eten.

Hysterisch huilende driejarige

Gezellig met het hele gezin op pad... de bladen staan vol met leuke tips voor het perfecte dagje weg. Op de foto's ziet het er allemaal geweldig uit. Meisjes met mooi ingevlochten haren en brandschone jurkjes die keurig poseren bij een in bloei staande boom. 'Doe alsjeblieft je schoenen aan', vraag ik voor de derde keer terwijl de één druk doorgaat met knutselen en de ander stampvoetend door de kamer verkondigt dat hij absoluut niet mee wil. Dit fietstochtje belooft een gezellige rit te worden! Na een eindeloos durende strijd doe ik opgelucht het tuinhekje achter me dicht... het is gelukt! Eenmaal opweg geniet ik van de rust en de omgeving. Ook de kinderen lijken bijgedraaid en kijken tevreden om zich heen. We besluiten even te stoppen bij de Blaricumse Schaapskooi om de pasgeboren lammetjes te bewonderen. Binnen no-time schiet Bjorn een grote hut, gemaakt van takken, in en heeft Finn het troebele water in de drinkbak van de schapen ontdekt. Dit resulteert al snel in een hysterisch huilende driejarige die tot de ontdekking is gekomen dat natte kleren koud aanvoelen. Terwijl ik zijn protesterende grote broer uitleg dat we terug naar huis moeten om Finn te kunnen voorzien van droge kleren, probeer ik ondertussen nog snel wat "social media waardige foto's" te maken van mijn eigen perfecte gezinsuitje. Het resultaat... wazige foto's van twee huilende kinderen die van top tot teen bedekt zijn met modder, takken en andere viezigheid.

terror kinderen

Belonen, straffen, schema's... op televisie word je doodgegooid met opvoedtips van wereldberoemde supernanny's. De niet luisterende kleuters worden neergezet als onhandelbare "terror" kinderen. Natuurlijk zijn er grenzen aan het niet luisteren, maar in mijn ogen wordt er tegenwoordig heel veel van kinderen gevraagd. Zo is het inmiddels heel normaal dat de prestaties van een kind in groep 1 al gemeten worden doormiddel van een Cito-toets en wordt er van hem verwacht te allen tijde vlekkeloos mee te draaien in deze veeleisende grote mensenwereld. Ook ik stel als moeder regelmatig te hoge eisen. Vooral Bjorn is erg gevoelig voor het "moeten". Na het beleefd gedag zeggen in diverse winkels, het keurig gedragen op een feestje en het opruimen van z'n speelgoed, laat hij duidelijk weten dat er te veel van hem wordt gevraagd. Terwijl hij schreewt dat ik stom ben, schopt hij met flinke kracht tegen de tafelpoot. Zou ik hem nu op een stoeltje in de hoek van de kamer na laten denken over zijn gedrag,  garandeer ik je dat hij naast het schelden en schoppen ook zal gaan gooien met de voor handen liggende inboedel. Wat is er mis met boos zijn? Volgens mij is dit een hele normale emotie! Wanneer Bjorn kalmeert ga ik het gesprek met hem aan. Ik ben namelijk van mening dat het zinvoller is om te focussen op de oorzaak van zijn boosheid dan op de boosheid zelf.

Niet zo perfect als het lijkt

Wat is er mis met de realiteit? Wat is er mis met een puberende peuter, rampzalige gezinsuitjes en een niet luisterende kleuter? Wat is er mis met een iets minder perfect gezin? In mijn ogen helemaal niks! En heel eerlijk denk ik dat ieder perfect gezin op televisie, social media of bij mij in straat in werkelijkheid niet zo perfect is als het lijkt.


INFORMATIE

VOLG ONS

ZWANGER?

Schrijf je HIER in voor het gratis WIJ cadeaupakket met o.a. de blije doos!